(^^)Y == Forever == (^^)Y

อัพอีกแล้ว ช่วงนี้ขยันอัพเหลือเกินนะแนน...ว่างจัดรึไง ((งานแปลรออยู่ 13 หน้าเวิร์ด ยังชิวๆ))

ก็ไม่รู้สิ มันอยากระบายอ่ะนะ ... กว่าจะโตมา 18 - 19 ปี เรารู้จักคนมาเยอะจริงๆเหมือนกันนะ ตอนเด็กๆออกจะเนิส...เนิสแบบสุดๆ อารมณ์ว่าคุณหนูจัด น้องคนเล็ก พอม.ต้น ก็ออกแนวเหมือนจะเด็กเรียน มาช่วงหลังๆที่มีคลับสิงสถิตย์ รู้สึกเหมือนจะรู้จักเพื่อนเยอะขึ้นเรื่อยๆ แต่กับเพื่อนที่รร. จะสนิทกันไม่เท่าไหร่ จะสนิทพูดคุยกันทุกเรื่องก็มีไม่กี่คน แบบว่าคบตั้งแต่ม.1 ถึง ปัจจุบัน ก็ยังมีอยู่ แต่ส่วนใหญ่เพื่อนในคลับ จะกระจัดกระจายไปตามกาลเวลา ไม่เห็นอยากให้เป็นแบบนั้นเลยอ่า เฮ้อออ...

คลับMr.Cool เป็นคลับที่เรารักมากๆ คงเพราะรารักมิสเตอร์คูลมากที่สุดอ่ะนะ แต่พอเจอเหตุการณ์นั้น ที่โดนหมาแก่ๆมันแว้งกัดอ่ะ เราก้ถึงกับฟิวส์ขาด บ้าไปเลย 555+ ตอนนี้เลยออกแนวว่าคุยได้ แต่จะคว้าหน้ากากยิ้มมาใส่เท่านั้น

คลับเอฟ 555 + ดูมันเรียกกก เปรี้ยวจิง ไม่หรอกๆ...คลับนั้นออกแนวฮา คืออันนี้ก้มีส่วนดีนะ ได้รู้จักกับน้องสาวคนนึงที่ฮ่องกง กับเจ้าพิงกี้ก็ไม่ถูกคอกันเท่าไหร่ แต่ดันสนิท และตรงใส่กันมากๆ และไม่น่าเชื่อว่าเราไม่ได้คุยกะพิงกี้มาเกือบปีเพราะเรื่องลูกๆเรา 5555+ เวรของกรรมจริงๆชั้น แต่เอานะ ถ้าได้ไปฮ่องกง ก็คงตามเจ้าพิงกี้มาพาเที่ยวอยู่ดี จะไปหานะพิงกี้

พออยู่กับคลับแบบนี้มานานๆ เจออะไรก็มากเลยพาลจะเข็ด รู้จักคนมาเยอะหลากหลายรูปแบบจนไม่อยากรู้จักใครแล้ว ยิ่งพวกระดับบิ๊ก และนิสัยป่วงๆนะ ไปเลยๆ ไม่เอาแล้ว เข็ดจริงๆ จนมาม.6อ่ะที่จะอยู่กับเพื่อนซะเป็นส่วนใหญ่ เลยกลายมาเป็นมนุษย์ลัทธิเพราะสาวน้อยตาตี่สุดที่รัก......ถามว่แฮปปี้มั้ย ก็ดีนะ ถ้าเราได้อยู่กับเพื่อนๆและสิ่งที่เราชอบแบบนี้ มันก็ดีอ่ะ แต่พอตอนนี้แยกๆกันไป มันก็โหวงๆ บอกไม่ถูก เหอๆๆ

ตอนนี้ห่างกับเพื่อนๆที่รร..เกือบอาทิตย์ ในความรู้สึกของเราอ่ะ มันนานนะ นานมากพอจะทำให้เราพลาดอะไรหลายๆอย่างไป นึกแล้วรู้สึกผิดที่ไม่ได้คอยโทรตามมาเมะจัง เลยไม่รู้ว่าเกิดเรื่องมากมายขนาดนั้น จนมาถึงตอนนี้ เหอๆๆ เราเหมือนเป็นคนนอกของมาเมะอ่ะ เจ็บปวด เหอๆๆ เจ็บ เจ๊บ เจ็บ...

มาถึงอีกคน...เอ้อออ ไม่รู้จะพูดยังไงอ่ะ เราเป็นคนที่ ถ้ารู้จักกันแล้วยังไงก็ต้องรักษาน้ำใจจนถึงที่สุดอยู่ดี

(( มาอีดิทเพิ่มวันที่ 30/12))

อีกคนที่เราจะเล่า เค้าเป็นคนที่รุ้จักกันแบบบังเอิญ...ไม่รู้สิ คงเพราะชะตาฟ้าลิขิตล่ะมั้ง ..มันเป็นอะไรที่เรารู้สึกมากๆว่า "เราดีกับเค้าเท่าที่เค้าดีกับเรา หรือ เค้าดีกับเรา เท่าที่เราดีกับเค้ารึยัง" ... มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ใช่เพื่อนไม่ใช่พี่ แต่เป็นอะไรที่แชร์กันตลอด ทั้งความรู้สึก ปัญหา และอะไรต่างๆในชีวิต ก็ยอมรับนะว่า ยันปัจจุบันก็ยังคิดไม่ตกเลย "แค่เป็นอย่างที่เป็น ทำให้มันดีที่สุดเป็นพอ...." ไปแบบนี้แหละ ก็อยากให้เคาไว้ใจเราได้ เท่าที่ตัวเราไว้ใจตัวเอง .... ไม่มีอะไรหรอกคร๊าบบ ((จริงๆน้า))

55+ กลับมาจากสยามก็ว่าจะอัพเรื่องมายเลิฟเฟรนด์ ดันมาต่ออันนี้ซะได้เนอะ อิอิ ไปล่ะ ไปเล่าเรื่องดีๆบ้างดีกว่า ^^