(^^)Y == Forever == (^^)Y

คำเตือน (ก่อนอ่าน..ต่อ)

- เอนทรี่นี้ เป็นเอนทรี่ที่ออกแนวเพ้อ หลงระเริง หลั่นล้า...ฯลฯ หากคิดว่าท่านอาจจะรับความป่วงของเจ้าของบล็อคไม่ได้ไม่ได้ กรุณาคลิ๊กออกโดยด่วนค่ะ

- เอนทรี่นี้ ไม่เพียงแค่มีความป่วงมานำเสนอ แต่เรายังขนท่านๆ เทพๆ รวมไปถึงเด็กๆในสังกัดมาลงเป็นบีจีอีกด้วย...หากกลัวว่าจะเกิดภาวะหลงบุคคลเหล่านี้ตามเจ้าของบล็อค กรุณาคลิ๊กออกไปเลยเช่นกันค่ะ...เพราะ เจ้าของบล็อคเค้าหวงมากกกกก (ฮ่าๆๆๆ โดยเฉพาะ my pretty boy~~~) แต่ถ้าท่านอยากอ่าน แต่ก็แอบหลงไปแล้ว...อนุญาตให้มอง (เพลินๆ) ได้ 3 นาทีค่ะ .. งุงิๆ

- เอนทรี่นี้ เจ้าของบล็อคป่วง..ย้ำ ป่วง...อย่าถือสานะคะ โดยปกติแล้ว เป็นเด็กดีน่ารัก เรียบร้อยคนนึงเลยหละ (อ๊วกกกกก) 555 ไม่เชื่อหรอ? ง่า...งั้นลองอ่านดูจิ...อิอิ

** หากท่านเกิดภาวะความป่วงในเลือดสูง ทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น ทั้งนี้เป็นเพราะ...เราเตือนคุณแล้ว! หึหึ

พร้อมแล้ว ไปอ่านเลยครับผม

ก่อนอื่นเลย เราคงต้องขอด่าตัวเองสักเล็กน้อยน้า ก่อนจะเข้าโหมดเพ้อเต็มรูปแบบ... งื่อออ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนขี้เกียจมาก..มากถึงมากที่สุด... คิดดูน้า บอกจะมาใส่อีโมในเอนทรี่ที่แล้ว จนป่านนี้ ยังไม่เห็นมีอีโมซักกะตัว....ลิสต์ที่จะส่งให้เพื่อน บอกมาจะเดือนแล้ว ก็ยังไม่ได้ทำ...ไดอรี่เฮียกู่ ได้ข่าวว่า 3 ชาติกว่าๆที่ไม่ได้แปล...ห้องที่จนป่านนี้ ก็ยังไม่ยอมขึ้นไปปูเตียง...สาเหตุเพราะนอนหน้าคอม...นอกจากนี้ยังมีอีกมากมายที่สาธยายไม่หมด...แค่อยากจะบอกว่า เราหาคนช่วยด่า + สั่งสอน + ตักเตือนอยู่นะจ๊ะ ..เราเองก็รู้ตัวหรอกน้า...ไม่ใช่เด็กแล้ว ทำตัวขี้เกียจอยู่อย่างนี้ได้ยังไงหละ..ใช้ไม่ได้เลย...ฮืออออ...แต่ใครก็ได้ เปลี่ยนโหมดขี้เกียจให้แนนที~~~~Please~~~

ยังไม่จบนะคะ แต่เดี๋ยวมาต่อจ้า

>>>> วันที่ 24 เวลาประมาณ 7.16 pm.

ฮือๆๆๆ ก่อนอื่นเลย ขอโวยวายก่อนน้า...ที่จริงเมื่อตอน 11 โมงอ่ะ แนนอัพต่อไปแล้วรอบนึง แต่นะ..ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกับการอัพไดสิ...บางครั้งต้องพิมพ์อยู่หลายรอบจนเบื่อกันไปข้าง...งื่อออ เอาฟะ เพื่อมายแฮปปี้ เมมโมรี่... สู้ตาย!

อื้ม...นี่แหละน้า ความลำบากใจของคุณยู~~~น่าสงสารเนอะ?

แฮ่ๆๆ อย่ามองเพลินๆ...มาอ่านไดแนนต่อซะดีๆ อิอิ ...

เริ่มจาก...เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา วันที่ 22..มันเป็นงาน Fic For Die เอ้ย Fic For Sale อิอิ ก็น้า มันเป็นวันจนของเหล่าแฟนฟิคเจอาร์เค้าแหละ...ซึ่งเราก็เป็น 1 ในนั้นด้วย เซ็งหรือดีใจดีหละ... จริงๆก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ไอ้เรื่องเสียตังค์กะฟิคเนี่ย 555...

วันเสาร์ ตอนเช้าก็ไปหาคุณหลานที่บ้านเพื่อที่จะไปพร้อมกันก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ไปเจอปัทกะศศีที่รถไฟใต้ดิน..แล้วก็ไปลงสถานีลุมพินี (ซอยละลายทรัพย์ 2 ) อิอิ..ไปถึงก็คนเยอะมากมายแล้ว(ไอ้เราว่าเช้าแล้วนะเนี่ย) แบบว่าคนก็เยอะ ฟิคก็แยะ..ลานตาไปหมดเลย... อันดับแรกก็ตามเก็บเล่มที่จองไว้ หุหุ หลั่นล้าเชียว... จริงๆตอนไปรับฟิค อารมณ์อยากอ่านน่ะ แทบจะไม่มีเลยนะ... คือเดี๋ยวนี้อ่านออริจินัลแล้วรู้สึก อยากตามจินเมะในโลกความเป็นจริงมากกว่า (แค่นี้ก็น่ารักพอตัวแล้ว) พอเป็นแบบนี้ มันก็เลยไม่ตื้นเต้นกับฟิคมากมายที่มาให้เลือกสรรนัก ... (ฮ่าๆๆ พูดหรูอีกละแก) อารมณ์อยากอ่านคู่ทั่วไปไม่ไหวแล้ววุ้ย...คินเนะ X คาเมะก็ยังดี..เอ้า~~ 555

พอเดินหาฟิคจนเริ่มจะเต็มมือเต็มไม้ สายตาวิงค์ๆก็หันไปเจอคุณอิ่ม...กรี๊ดดด ชี Blinkมากจ้ะ~~น่ารักมากๆๆ ... ด้วยความที่น้า..เก็บกดมาหลายอาทิตย์ (เก็บกดที่ไม่ได้เจอ SOS ) ก็สปรีดเข้าไปขอถ่ายรูปกับคุณอิ่มทันที.. หมุนกันหลายรอบกว่าจะแสงลงตัว...ก็คุณเธอขาวใส ไอ้เรามันอ้วนดำ... กว่าจะแสงพอเหมาะ ถ่ายอกมาดูดี ก็เล่นเอาคุณอิ่มจะหน้ามืดตาย ...พอล่า..อุ๊ย! ไม่สิ..พอได้รูปกับคุณอิ่มมาแล้ว เราก็ยังได้ถ่ายรูปคุณอิ่มถ่ายคู่คุณทิอีก...อ๊ากกกกกก ไม่ไหวแล้ว คนอะไรช่างเพอร์เฟคได้ขนาดนี้ น่ารักด้วย เก่งด้วย...โหยๆๆๆ เหนื่อยมั้ยอ่ะคะ????

จากนั้น..พอเดินไปเรื่อยๆก็เจอท่านเทพ 1 ในทั้งหมดของเรา...ท่านแบมบิโนะ...อะคึกๆ.. ท่านน่ารักชึ้นอีกแล้ว (แต่ดูไม่ cool เหมือนครั้งก่อนที่ไปเอาฟิค...อิอิ) ก็เลยได้รูปท่านเดี่ยวมาอย่างที่เห็นบนบีจีอ่ะจ้ะ ... จากนั้นก็เดินอยู่อีกพักนึงแล้วก็มูฟไปสยาม เพื่อเข้าโหมดไม่เจียมเสต็ป 2...หึหึ ฟูจิ~~~อารมณ์ว่าตังค์ไม่มี แต่อยากกิน...แป่ววว ก็เลยได้เข้าไปกินแซลมอนราดซอสไข่ปลาสมใจอยาก...อะคึกๆ...

พอกินเสร็จ ก็มาหลั่นล้าต่อที่หน้าโตคิว...ตอนแรกก็ว่าจะไม่ไปเจอพี่วันแล้วน้า...ประมาณว่าเขิน... ((แอบม้วน)) แต่ในที่สุดก็ได้มีโอกาสเจอแฟนฟิค ((ขอเรียกหน่อยนะคะ...ยังเป็นอยู่รึป่าวน้า??)) คนอ่านฟิคชั้นที่ไม่ใช่คุณหลาน 5555 น่าดีใจอะไรเยี่ยงนี้หนอ~~~กรี๊ดดด 555

ได้ถ่ายรูปคู่กับพี่วัน ((โคตรเขินนนนน)) ได้จับมือ 555 ไม่รู้ใครดีใจนะงานนี้...แต่แนนว่าแนนดีใจมากกว่าอ่ะค่ะ แฮ่ๆ...

แล้วฮามากๆ...ตอนที่กำลังจะถ่ายรูปคู่ อิอิ พี่เฮฟ~~~~เดินตัดกล้อง..ได้ทีสิ! ลาก..เอ้ย ขอพี่เฮฟถ่ายรูปแทนซะอย่างงั้นเลย 555 ... ยอมรับนะ ว่าตอนแรกออกแนวเฉยกับพี่เค้ามากๆ จริงอยู่ว่าพี่เค้าเหมือนน้องโฉะอง แต่ก็ไม่ค่อยโดนเราเท่าไหร่อ่ะมาโดนจริงๆก็ตอนพี่เฮฟแกชวนคุยนี่แหละ... เหอๆๆ ถึงแม้ว่าจริงๆแล้ว พี่แกอาจจะเฟครึว่าอะไรก็แล้วแต่ (เราว่าไม่น่าจะนะ...) แค่พี่เค้าทักๆ คุยๆก็ถือว่า nice มากๆแล้ว ไม่รู้สิ..แต่แนนแอบกรี๊ดตายไปแล้วทีเดียว เหอๆๆ

พอบ้าๆบอๆอยู่ที่หน้าลานโตคิวซักพัก ก็เจอหยก...คุณลูกค้าน่ะ 555 น่ารักดีนะเป็นคนที่ใช้ได้คนนึง หุหุ แต่ก็ไม่ได้อะไรกันมากมายหรอกครับ .. ต่างคนต่างดูซะมากกว่า...ยืนอยู่สักพัก พี่วันก็จะหา ท็อป... อื้ม ท็อปหรอ...โตคิวก็มีนิ่ หึหึ พี่วันจะไปหาซื้ออะไรกินแน่เลย เห็นบอกว่าหิว ...แนนก็เดินนำพี่วันกับเพื่อนพี่วันไปยังท็อปทันที...อารมณ์ว่า self จัดมากมาย... เด็กแถวนี้ๆ...

แนน - นั่นอ่ะค่ะท็อป...ตรงขึ้นไป ขวามือ..

พี่วัน - เอ่อ...พอดีพี่แสบตานิดหน่อยลืมยาหยอดตาด้วย

แนน - อ๋อจ้า แต่นั่นอ่ะค่ะท็อป.. ((ออกแนวงง ก็พามาให้แล้ว.....แล้ว???))

พี่วัน + เพื่อนพี่วัน : ........

ตูน : ท็อปไหนแนน ? .. ท็อปเจริญนะ...

แนน - ก็ท็อปไง... ((ชี้ๆ))..ทะ..ท็อปเจริญญญญญญ...โทดค่าๆๆๆ 555

แล้วในที่สุด ไอ้แนนเอ๋อมันก็ระลึกชาติได้ ว่าพี่เค้าจะไปท็อปเจริญที่เป็นร้านแว่น ไม่ใช่ท็อปซุปเปอร์มาเก็ต 555...นึกแล้วยังเขินไม่หายอ่า ((หายเหอะ จะอาทิตย์นึงละ...แป่ววว)) โชคดีนะที่มีร้านแว่นอยู่ข้างทางเข้าท็อป ซุเปอร์มาเก็ต เหอๆๆๆ...ไม่งั้นรู้สึกผิดตายเลย พาเดินมาผิดทาง...ง่า...

โอเค แล้วเรื่องราวเสียหน้า ((ตรงไหน..ไม่มีๆ)) ก็ผ่านไป..เอิ๊กส์ แนนแยกกะพี่วันตรงหน้าร้านแว่น ((กรี๊ดดดดด...ในที่สุดก็บรรลุจุดหมายปลายทาง..)) แล้วก็เดินไปพารากอน หุหุ...

แล้วนะพารากอนนี่เอง...นี่แนนได้ศรีภรรยามาอีกคน (???????) 555 ตอนนั้นคุณน้องคนนนี้เอาใจแนนไปเต็มๆ แบบว่ายกให้เป็นเมียเอกกันเลยทีเดียว ((เอ่อ...คุณน้องขา..เป็นไรมากมั้ย)) แบบว่า love at first sight (but forget in afterday) เป็นยังไง แนนเข้าใจแล้ววว ((กระซิกๆ)) .. รอยยิ้มเธอ .. ท่ทางที่เธอแสดงออกมา มันช่างประทับลงไปในจิตใจของชั้นไม่รู้เลือน ((เฮ้ยๆๆๆๆ กลับมาๆๆ)) ... คือแนนชอบที่เค้าดูใส ใสแบบยังไงดีอ่า ไม่มีพิษมีภัย เป็นเกย์ไฮโดรพอลิก...เกย์โตในน้ำ (?????) ไม่มีสารพิษ อิอิ ((น่ากินชิมิเคอะ...ยิ้มหื่น)) แล้วในที่สุด "ชั้นก็ฝืน ฝืนใจตัวเองไม่ไหววววว" ..

แนน - อะ..เอ่อ..ขอถ่ายรูปได้มั้ยคะ? ((ทำหน้าตามีมารยาทสุดๆ))

น้อง(กาย..ละกัน) - อ๋อครับ...ได้ครับ

แล้วชีก็สไมล์...กรี๊ดดดดดดดดดด ชีสไมล์ด้วยตา...โอ๊ยยย คุณน้องขา จะน่ารักไปไหน (ไปบ้านพี่มั้ย) คนไรไม่รู้ โคตรๆๆๆๆน่ารักเลย ... น่ารักจนแนนลืมเมีย (จิน)ไปหลายชม. โหยๆๆๆๆ อยากได้ๆๆๆ (ห๊า???) กลับมาก็ยังนั่งพร่ำเพ้อละเมอหา ... ง่า คุณหลานขา...send photo ด่วนนน ... เอิ๊กๆๆ ในที่สุด รูปทั้งหมดก็มาอยู่ในครอบครอง 5555 โกงคุณหลานดีก่า เอิ๊กๆๆๆไม่แต่งแล้วคุณพี่เรียว อิอิ (หัวเราะสะใจ)

ที่จริงถ้าแนนเล่าเมื่อวันเสาร์ หรืออาทิตย์ หรือจันทร์.อ่ะ เต็มที่ วันอังคาร อารมณ์มันคงกรุ่นกว่านี้อ่ะนะ แต่ตอนนี้ความบ้ามันลดไป 70 เปอร์เซ็นต์ได้แล้วอ่า... ไม่รู้ว่ายังพอจะมีคนจับความรู้สึกแฮปปี้เล็กๆของคนเขียนได้อยู่มั้ย... จริงๆวันนั้นแฮปปี้มากๆเลยนะ แฮปปี้จริงๆอ่า บอกไงดี 555...

โอเคๆๆ ก่อนที่บล็อคนี้จะผ่านไปด้วยดี แนนขอรีบจบบล็อคเอนทรี่นี้ก่อน มีเรื่องเครียดเกิดขึ้นค่ะ ((ฮือๆๆๆๆ)) ไว้ดูโหมดเศร้าเอนทรี่หน้าน้า ขอบคุณค่า

พีเอส - ไม่โกงหรอกน่า พี่เรียวอ่ะแต่คุณยายยังไม่ว่างเลย คาเมะกวนตลอด (อื้ม..เชื่อ!)

พีเอส 2 - nice to meet u ค่า พี่วัน...อิอิ

พีเอส 3 - เราไม่เคยรักเพื่อนน้อยลงหรอกนะ...แค่หมดรักไปเลย 5555 บ้าหรอๆ..ล้อเล่น... เอาเป็นว่า เรารู้ละกัน (ง่ะ)

พีเอส 4 - เล่าเรื่องไม่กี่เรื่อง ใช้เวลา 1 อาทิตย์...ชิชิชิ แล้วมันจะไปทำไรกิน เหอๆ...

พีเอสสุดท้าย ... อย่าทำให้คนที่รักนายผิดหวังนะ คาเมะนาชิ...