(^^)Y == Forever == (^^)Y

เฮ้อออ...ในที่สุดก็ได้เขียนเอนทรี่ที่ 2 ซะทีนะแนน...ฮ่าๆๆ ไม่มีใครกล้าเม้นท์เลยหรอจ๊ะ...ง่า...เครียดไปนิดๆหน่อยๆเองน้า ((ยิ้มเขิน)) เอาเป็นว่าเอนทรี่นี้ ... จะเครียดให้น้อยลงนะค่ะ หุหุ

จริงๆแล้ว เอนทรี่ I found you ^^ เราอยากจะเขียนอะไรบางอย่างถึงคน 2 คนที่ทำให้เราเข้าใจบางสิ่งบางอย่างมากขึ้น....ถ้าถามว่าในมุมมองคำว่าเพื่อนสำหรับเราเป็นยังไงแล้วตอนนี้...เรารู้สึกสบายๆและเฉยๆกับคำนี้มากๆเลย..ทุกคนคือเพื่อนเรา เค้าแคร์เรา เราแคร์เค้า..แค่นั้นเราก็พอใจแล้ว...อิอิ ((จริงมั้ยจ๊ะ))

จริงๆเราเป็นคนที่มีปัญหาเรื่องเพื่อนๆมาตั้งแต่เด็กๆแล้วหละ ด้วยความที่เป็นเด็กเกเรนิดหน่อย SM มาโดยตลอด....เฮ้ยย ล้อเล่นนน...เหอๆๆ ไม่ใช่คนอย่างนั้นซะหน่อยน้า...แต่คงเป็นเพราะตอนเด็กๆเราคงงี่เง่างอแงมากไปหน่อย เพื่อนๆเลยทิ้ง ((กรรม))...แต่ก็อย่างว่าแหละ .... โดนทิ้งจนชินแล้ว

ที่จริงเอนทรี่นี่เป็นการพิมพ์รอบที่ 2...ตอนแรกกะจะทำไดของเอ็ก3ให้เสร็จก่อน แต่เหนื่อยมากๆๆๆเลยหละ เหอๆๆ ไม่ไหวแล้ว ขอพักยกระบายความในใจก่อนละกัน

And i found you...จริงๆแล้วนะ บางทีคนเราก็ตอบไม่ได้หรอกว่า...ชีวิตกำลังรออะไร รอใคร รอให้มันเป็นแบบไหน แต่พอเจอ..มันก็จะรู้เองว่า..เออ มันใช่อ่ะ ....

ตอนนี้..ชีวิตเรากำลังสบายๆอย่างที่เคยเป็นมาก่อนแล้วช่วงนึง...ช่วงนั้นเศร้ามากๆ นอนจมน้ำตาอยู่เกือบอาทิตย์ ระบายกับใครไม่ได้ ก็บ้าร้องไห้อยู่ในห้อง...แต่กับครั้งนี้ ร้องตั้งแต่ 2 ทุ่มถึง ตี 5 แค่ 2 วันก็หายแล้ว....สาเหตุไม่ใช่อะไรหรอก...ก็แค่เราพบแล้วเท่านั้นเอง....

เราพบคนที่พร้อมจะเดินไปข้างๆเรา..คนที่กอดเราไว้เวลาเราร้องไห้...คนที่เป็นห่วงและแคร์เราจากความรู้สึกแล้วแสดงมันออกมาด้วยการกระทำ...

มันจะมีอะไรดีกว่านี้อีกมั้ยนะ

จริงๆเราเองก็ยังเป็นเด็กงี่เง่าคนเดิม เพียงแค่เรารู้สึกว่าเราระวังตัวและระวังใจมากขึ้นกว่าเดิมอีกหน่อย...คือไม่คาดหวังอะไรที่เราไม่รู้ว่ามันจะมีทางเกิดขึ้นรึป่าว...ยอมรับจริงๆว่าสุขใจ

คนที่ 1..เค้าเป็นคนนึงที่เราเรียกว่า Dear Enemy ได้เต็มปากเต็มคำ (ฮ่าๆ) เค้าเป็นคนที่เราไม่ชอบมาตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว...ประมาณว่าไม่มีเหตุผลหรอกนะที่ไม่ชอบหน้ากันเนี่ย...แต่แล้ววันนึงเราก็ได้มารู้จักกัน...แบบว่าเป็นเพื่อนของเพื่อน...เจอหน้ากันก็คว้าหน้ากากยิ้มมมมม มาใส่ทันที...มันเป็นอะไรที่ฮาๆนะ...เพราะเราก็แค่อึ้งๆ..เหอๆๆ ทำไมต้องมาเป็นเพื่อนแกด้วยเนี่ย..ฮ่าๆๆ

แต่แล้ววันนึง ณ ร้าน HongKong noodle สยาม...กรรม! บรรยากาศมันพาไปหรืออย่างไร...ฮ่าๆๆๆ มาคุยเปิดอกกันกลางร้านเกี๊ยวกุ้ง! อิอิ มันเป็นอะไรที่สบายใจมากที่ได้คุยกันเปิดอกแบบนั้น...เราไม่จำเป็นต้องหาคำหวานๆ คำดีๆมาพูดกรอกใส่กัน แค่ตรงไปตรงมาต่อความรู้สึกตัวเองก็ดีเป็นไหนๆแล้ว...แล้ววันนี้...I ก็ found youแล้วนะ..อิอิ...ขอบคุณที่ให้ความรู้สึกดีๆต่อกัน ขอบคุณที่พูดกับแนนอย่างตรงไปตรงมาเสมอ...เราจะตรงต่อกันไปตลอดนะค่ะ...หุหุ ((เกี่ยวก้อยสัญญาน้า))

คนที่ 2 ... คนนี้เราคบเค้ามา 2 ปีได้ละ...เค้าเป็นคนที่น่ารักนะ แต่เพี้ยน!...(ฮ่าๆๆ) จริงๆเป็นเพราะเมื่อก่อนน่ะ เรามักจะผูกใจกับคนๆเดียวว่าเค้าเป็นเพื่อนสนิทชั้น อย่ามายุ่ง...เราเลยไม่ค่อยจะอยากมีเพื่อนใหม่ซักเท่าไหร่..เราคุยได้หมดกะทุกคน..แต่จะสนิทกะคนเพียงคนเดียว...((เปรียบเหมือนแฟนเลยอ่า)) ดังนั้น เราจึงไม่ค่อยได้รู้จักเค้าเท่าไหร่หรอก...ประมาณว่า ก็คบๆกันไปวันๆซะมากกว่า...แต่แล้ววันนึงเราก็รู้สึกว่า..."เฮ้ยย คนแบบนี้ซิเพื่อน...เป็นคนที่รู้จักให้คนอื่น แทบจะมากกว่าที่คอยรับจากคนอื่นด้วยล่ะมั้ง" มีเหตุการณ์ๆนึงที่เราจำได้ว่า..เราแทบจะตกหลุมรักเค้าในทันทีทันใด..

วันนั้นที่ห้องคอม...((ยังจำได้มั้ย))

เราเอาแผ่นรายการ MV แต่งงานจินเมะที่โหลดเมื่อคืนไปดูที่ห้องคอม....เรานั่งดูกันอยู่หลายคนมากมาย...จนอาจารย์รู้ว่าเปิดแผ่น...เหอๆๆ อาจารย์ห้องคอมยึดแผ่นเรา...แต่พวกเราก็เฉยๆแหละ รู้ว่าเค้าต้องคืน ก็นั่งเล่นกันต่อไปไม่คิดอะไร...พอจะกลับ...เพื่อนสนิทเราและคนอื่นๆเดินออกไปกันหมดแล้ว..จะมีก็แต่คนๆนี้แหละที่ยืนรออยู่กับเรา แล้วพูดว่า...รอขอแผ่นที่อาจารย์คืนก่อนมั้ย...อารมณ์นั้นเราอยากจะโดดกอด กระโดดจูบ...ให้รู้แล้วรู้รอด...นี่สิเพื่อน!!! คนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันทุกอย่าง... มันเป็นความดีใจลึกๆที่แสดงออกมาไม่ได้...เพาะเค้าเองก็มีเพื่อนสนิทที่เป็นที่ 1 ของเค้าอยู่แล้ว...แต่มันเป็นอะไรที่ปลื้มมากๆเลยนะ ... แบบว่าเราไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย ((ขนาดนั้น!!!)) หรือบางทีที่เราไม่สบายนะ...คนอื่นๆจะยังเฉยๆ...มีคนๆนี้นี่แหละที่เค้าจะหันมาถามเราว่า ...ไปห้องพยาบาลมั้ย...เอิ๊กๆๆ ถึงเธอจะพูดในฐานะเพื่อนธรรมดาหรืออะไรไม่รู้ รู้แต่คลั่งไปละค่ะ...หลงรักไปมากมายเลย...แต่ก็คิดว่าคงได้แค่นั้น เพราะเราเองก็มีเพื่อนที่เป็น no.1ของเราอยู่ เค้าก็มีอยู่ เหอๆๆ...ก็ได้แต่ดีใจที่ส่งเรามาได้เจอกะเค้า และได้รู้จักกัน...

ครั้งล่าสุดที่เราขอยกให้คนนี้เป็นอักคนที่เรา so pround to be ur friend..ก็คือ..วันที่เราร้องไห้เป็นบ้าเป็นบอจนไข้ขึ้น คนๆนี้โทรมาหาเราด้วย!!!!! ตอนแรกก็คุยไม่กี่คำแล้วก็วางไป...แต่อย่างน้อยเราก็ดีใจละว้า เค้าโทรมาหาเรา...ตอนนั้นไม่มีอารมณ์จะเล่าอะไร หรือปรึกษาอะไรกะเค้าหรอก แบบว่าเกรงใจสุดๆด้วยแหละ...เลยผ่านไปแบบไม่มีอะไร ((งงมั้ย))

วันรุ่งขึ้น..อิอิ อารมณ์เศร้ายังกรุ่นๆอยู่ ไม่หายไปซะทีเดียว...เราโทรไปคุยกะเค้าอีกรอบ แล้วเปิดฉากถามแบบตรงประเด็นสุดๆ...จนในที่สุดเราก็ได้เพื่อนที่ตรงต่อกันมาอีกคน...หึหึ มีความสุขมากๆๆๆๆ ((ยิ้มแก้มปริ)) ขอแค่นี้ก็พอแล้วหละนะ ชีวิตนี้ อิอิ...เราเล่าให้คนๆนี้ฟังทั้งหมดทุกเรื่องที่เราเสียใจ...ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ แต่พอคำๆหนึ่งหลุดมาแล้ว เราแทบจะโทรเข้าที่บ้านเค้าแล้วขอแต่งงานกะลูกสาวเค้าให้รู้แล้วรู้รอด...เอิ๊กๆๆ...."เราอยากกอดแนน...เราไม่รู้ว่าแนนเจออะไรมาเยอะขนาดนี้" ... ว๊ากกกกกก....แนนก็อยากกอด.....น้า...รักนะ รักมากๆเลยเพื่อนแท้ ((บัญยัติคำใหม่)) ... ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน...

ในวันนี้ แนนมีคน2คนที่สามารถตรงต่อกันได้ทุกเรื่อง คนที่ไม่ต้องเห็นเราเป็นที่สุด แต่คอยแสดงความห่วงใยเรา เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน...ยอมรับว่าตอนนี้สบายใจมากๆๆๆๆๆๆแล้ว...กลุ่มของเรา 6 คนก็ยังเป็นเพื่อนที่เรารักอยู่เสมอ....แต่สำหรับบุคคล 2 คนนี้ เป็นอะไรที่เรารู้สึกดีใจจริงๆจนอยากจะพูดคำๆนี้สักล้านเที่ยวพันเที่ยว..

And I found you,eep & toon....

สำหรับคุณนายแวววับ...อิอิ พี่ที่แสนดีของแนนซี่ ((เอิ๊กๆๆ เขินตัวเอง)) แนนดีใจมากๆๆๆๆๆ ที่มีพี่เพชรอยู่บนโลกใบนี้ ดีใจที่ได้เกิดมาเป็นน้องพี่เพชรนะค่ะ ((พี่เพชรห้ามทำหน้างั้นนะ...ฮ่าๆๆ)) แนนคงไม่สามารถเล่าเรื่องราวที่ดีกับพี่เพชรออกมาได้หมด เพราะมันเยอะมาก...ความรู้สึกที่มีต่อพี่เพชร พี่เพชรคงรับรู้นะค่ะ เพราะเราก็ตรงใส่กันมานานละ...แนนสบายใจมากมายเวลาอยู่กะพี่เพชร...เอาไงดีล่ะ แอบเขินนะเนี่ย...เอาเป็นว่า ขอให้พี่เพชรรู้ไว้ว่าน้องคนนี้รักพี่เพชรน้า...เอิ๊กๆๆ....เราจะเป็นแบบนี้กันไปตลอดกาลเลย ชิมิเคอะ?? จุ๊บๆ..

พล่ามมายาวอีกแล้ว...จะกล้าเม้นท์กันมั้ยหละเนี่ย??? ถ้าไม่กล้าเม้นท์...พิมพ์แค่ "ขอให้โชคดีและเอนท์ติด" แบบนี้ก็ได้ค่ะ ไหนๆก็แวะมาแล้ว...

ขอบคุณพรหมลิขิตและกาลเวลา ที่หมุนวนมาจนเจอวันนี้จริงๆ....วันต่อไปจะเป็นยังไงเราจะไม่เรียกร้องอะไรจากพรหมลิขิตและกาลเวลาอีกแล้ว แค่ขอร้องครั้งสุดท้ายว่า ... ได้โปรดอย่าพรากมันไปจากเรา

"สิ่งที่เจ็บที่สุดในชีวิต..คือได้มาแล้วเสียไป..."