(^^)Y == Forever == (^^)Y

มีคนให้เรารัก..ก็เป็นสุขแล้ว

แต่คนที่เรารัก...เค้ารักเรา มันสุขยิ่งกว่า

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

✿ เราขอเล่าเรื่องทั้งหมดด้วยความรัก..ด้วยความรู้สึกจากใจจริงนะ..เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่า จะมีวันไหนมั้ย..ที่พวกเราจะได้กลับมานั่งเปิดอกคุยกันอีก...ถ้ามีโอกาส..อยากให้ปัทได้อ่านนะ...แล้วปัทจะเข้าใจว่าทำไมกับเรื่องเล็กๆแค่นี้...มันถึงทำให้พวกเราต้องผิดใจกันไปใหญ่...ก็อย่างที่ปัทพูดแหละ...2 สิ่งที่หวนกลับมาไม่ได้คือเวลาและคำพูด...แต่เราคงไม่มีทั้ง 2 อย่างที่จะให้แกด้วยเหมือนกัน...สูดลมหายใจลึกๆนะเพื่อนรัก...แล้วจดจำสิ่งที่เราจะบอกแกต่อไปนี้....เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เราจะไม่กล่าวถึงมันอีก...หลังจากผ่านวันนี้ไป....รักปัทที่สุด..Best Friend~✿

มิตรภาพดีๆที่มีร่วมกันมามันจะไม่จางหายไปไหน...แค่เพียงวันนี้ วันที่เราเลิกหลอกตัวเองต่อไป....เพื่อนรัก...ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน

........

ก่อนอื่นเลย....เราเองก็ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้หรอกนะ...วันที่เราและปัทจะกลายเป็นแค่เพื่อนรักที่สุด...เราไม่ได้เกลียดหรือเลิกรักปัทหรอก....แต่บางสิ่งที่มันถึงเวลาต้องเปลี่ยน...เราเองก็คงจะห้ามอะไรไม่ได้จริงๆ...ถ้าปัทไม่เข้าใจก็ลองอ่านดูนะ....

ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา...สำหรับเราแล้ว คนที่เป็นเพื่อนของเรา คือคนที่เราจะรักแล้วเอาใจใส่ที่สุด ไม่ต่างไปจากคำว่าพี่น้องเลย...มันเป็นนิสัยของเราจริงๆที่จะรักเพื่อนมากขนาดนั้น .. แต่วันนี้ไปคงไม่เป็นอีกแล้วหละ...เหนื่อยมากๆ..เหนื่อยที่จะรักเพื่อนได้เต็ม 100 ขนาดนั้นอีกครั้ง..รักที่ไม่เคยได้รับความรักที่แสดงออกเลย...สักครั้ง..เราถึงได้เกลียดคำนี้ที่สุดไง

"รักนะ..แต่ไม่แสดงออก"

เราคบกับปัทมา 6 ปีแล้ว...เรารู้สึกยังไงเราก็พูด เราก็บอก....แต่สำหรับปัท...ทุกอย่างปัทจะเฉย..เฉยมากๆ..แม้แต่บางเรื่องที่เป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆที่พอจะสื่อว่าปัทรัก..ปัทห่วงเรา..เราก็ยังไม่เคยเห็น...อิอิ..ปัท..เรารักแกนะ...แต่ตอนนี้เราเหนื่อยแล้วหละ...เราไม่ใช่คนดีขนาดที่จะรักปัทไปเรื่อยๆได้โดยไม่เหนื่อยหรอกนะ..เราไม่ใช่แม่พระที่ไม่ต้องการความรักตอบแทน...เรารอปัทแสดงออกมานานมากๆแล้วนะ...จนถึงนาทีนี้...เราก็ยังไม่เห็นอยู่ดี แฮ่ๆ....

จริงๆตั้งใจว่าจะไม่ลงเรื่องนี้แล้วหละ...อยากลืมๆไปน่ะ...อยากจะรักษามิตรภาพดีๆที่มีร่วมกันมามากกว่า...แต่เราเองก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงคนๆหนึ่งที่เรายกให้เป็นที่สุดมาตลอด ((โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้สึก...แย่เน๊อะ...)) หลังจากวันนี้ไป..จะไม่มีคำว่า Best Friend ในพจนานุกรมของเราอีก...Everybodyare Friends! ... แค่นั้นก็พอแล้วเนอะ

ปัทคงไม่รู้หรอกว่า..ไอ้เพื่อนบ้าตัวป่วงของแกคนนี้น่ะ เป็นคนที่ Sensitive ขนาดไหน...อะไรที่เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ปัทไม่ใส่ใจ...มีหรือคนอย่างเราจะไม่จำ....มันเป็นเรื่องที่แอบน้อยใจแล้วเก็บเอาไว้คิดมาเรื่อยๆจมาถึงทุกวันนี้...ตลอด 5 - 6 ปีที่ผ่านมา...ปัทคงไม่เคยจะรู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ

"เพื่อนขี้งอนของแกคนนี้...งอนและง้อตัวเองไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว...รู้ตัวบ้างมั้ย"

เมื่อก่อน..เราคงพยายามเข้าใจแกทุกเรื่องน่ะแหละ....เข้าใจว่าทำไมปัทถึงไม่ค่อยจะแสดงออกเลยว่าเราเองก็เป็นเพื่อนเลิฟปัท...แต่พอมาวันนี้...สิ่งที่ปัททำ มันไม่ใช่แค่ไม่แสดงออก...แต่มันกลับกลายเป็น..ปัทแสดงให้เราเห็นมากกว่าว่า...ที่สุดของปัท มันไม่ใช่เรา!!!~!...

พูดไปก็เหมือนแฟนกันเลยเน๊อะ ((จุ๊บๆ))...แต่เราคงทนไม่ได้ที่ปัทจะไม่ได้เห็นเราเป็นที่สุด ((อ๊ากกกก...เขิน)) ฮ่าๆๆๆ...แต่ไม่เป็นไรหรอก...เราก็แค่อยากมีเพื่อนซักคนที่เป็นเพื่อนที่เป็นทั้งผู้ให้และผู้รับ...ได้ทั้งรุกและรับว่างั้น ((ปั๊ก!!!! ไอ้บร้า...)) ล้อเล่นๆ ... แล้ววันนี้เราเองก็เจอแล้วหละ...

((น่านน...ในที่สุดก็ได้แฟนใหม่ซะที..บ้าหรอๆ))

ล่าสุดเลยนะ....สาเหตุที่เราเริ่มจะยื้อไปไม่ไหวแล้ว...วันนั้นสอบ O-Net~~ ปัทบอกกับเราว่าจะไปสยามด้วยกัน ((ฮึ่มๆ)) แต่ปัทก็ไม่ไป...แกล้งลืมหน้าตายมากๆ....ไอ้เราก็โอเค เพื่อนสอบมาก็เหนื่อย จะพาไปลำบากก็ใช่ที่ แล้วเราก็ปลาอยปัทกลับบ้านกับตอแตงไปอย่างสบายใจ..อ่ะนั่น! เดินไปไม่ร่ำไม่ลาเลยด้วย..อิอิ ทำนได้

วันก่อนสอบ A-Net วันสุดท้าย...ทั้งๆที่เราก็ยังเคืองปัทอยู่อ่ะนะ...แต่ยังไงซะ "ชั้นรู้ว่าแกไม่ง้อ...แกไม่เคยง้อใคร!" เราก็โทรไปหาปัท ง้อปัทตามปกติ...เราถามว่าพรุ่งนี้สอบเสร็จไปสยามกันมั้ย...จำได้มิเคอะว่าตอบยังไงมาดาร์ลิงค์??? "เอาสิ..สอบเสร็จแล้วไปกัน" หุหุ...ดีใจชิมิเคอะ... ((อันนั้นแน่นอนค่ะ)) ... แต่แล้วปัทก็ทิ้งเราง่ายๆเลย เหอๆๆ... ((เจ็บมาก..มากกกกก...--พี่ดัง))

ตอนเช้า ((ทั้งที่ห่างกับที่คุยไม่กี่สิบชม.)) ...เราหันไปถามตอแตงว่ากลับยังไง...แล้วตอแตงก็บอกว่า วันนี้ถูกทิ้ง ต้องกลับเอง ((แล้วจะรู้ว่าใครกันแน่ถูกทิ้ง)) ...เราก็น้า...ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย...ถามเค้าไปซะอย่างงั้นว่าไปสยามด้วยกันอ่ะป่าว...ตอแตงไม่ไป ไอ้เราก็แอบหลั่นล้า...โย่ๆ..ควงปัท 2 ต่อ 2 ((ว๊ากกกก พูดไรออกไป)) ...แต่ไหงอยู่ๆปัทถึงซัดเราได้อานขนาดนี้ "เฮ้ยแก...แม่ให้รีบกลับ" เอิ๊กๆๆ...นอแนนเมาน้ำตาดังเฮือกทันทีทันใด...เอาแล้วไง! ปฏิเสธกันหน้าตายอีกแล้วชิมิเคอะ~~เพิ่งตกลงปลงใจกันอยู่เมื่อคืนเนี่ยนะ...ไม่กี่ชม.เปลี่ยนใจแล้ว...ดูจากที่แตงกะปัทคุยกัน มันเหมือนเป็นการรับปากส่งๆไปอย่างงั้น...โอ้วคาเมะ~~~แนนกู่โดนทิ้งกลางอากาศ...เอาล่ะสิ ร่างกายเสียสมดุลย์รุนแรง...ม่ายยยยยยยย ไม่จริ๊งงงง

ยังมีอีกหลายต่อหลายครั้งที่ปัททำเรารู้สึกว่า "ดีใจเก้อ" ...เฮ้ออออ...งอนไปเค้าก็ไม่ง้อ...จะแสดงความรู้สึกผิดกันหน่อยก็ไม่ได้น้าเพื่อนรัก....น่าน้อยใจชิมิเคอะ

ถ้าเป็นกิ่งหรือแตง...เรารู้ว่าปัทคงง้อแหละ

ยังมีอีกหลายเรื่องมากมายที่เรารู้สึกว่ามันไม่ไหวแล้ว...ยอมรับว่าหวังมากไปอย่างรุนแรงเลย...

"เพราะรักจึงหวัง...ปัทเข้าคำนี้มั้ย"

บางครั้ง...เรายอมรับเลยว่าเราอิจฉาแตงมากๆๆๆๆ .. แตงมีทั้งอิ๊บ..เพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆในความรู้สึกเรา...แตงมีทั้งปัทที่คอยอะไรก็ได้ ยังไงก็ได้ตามแตง...เหอๆๆ แล้วเรามีใครอ่า...เราไม่มีใครเลยน้า..มีแต่คอยเอาใจคนอื่น...เหนื่อยเป็นบ้าเลย

"กับคนอื่นแกแสดงออกได้น้า..แล้วเพื่อนแกคนนี้หละปัทเอ๊ยย...แกทิ้งไว้ซะที่ไหน...แกลืมมันได้ยังไง...เราเศร้านะ"

ทั้งๆที่เราแกล้งลืมไปหลายต่อหลายครั้งแล้วนะ แต่ก็ยังอดน้อยใจไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ...Am I your best friend?...เราว่าเราไม่ใช่..เรามีบางอย่างที่อยากจะบอกปัทนะ... บางอย่างที่ปัทไม่ทันได้ใส่ใจอ่ะ มันคือสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกน้อยใจมาตลอด...

"ปัทข้ามไปส่งฝั่งนู้นหน่อยสิ"

"เฮ้ย!..บ้าหรอ..."

"ปัทกลับทางจักกริชปะหละ... 156 ก็ผ่านบ้านปัท"

"เฮ๊ย! บ้านเราอยู่ทางนี้นะ"

"ปัท...ต่อฟิคกันนะ"

"เอาสิ เย็นนี้เราว่าง..."

"ป๋า..กลับบ้านยัง" ((ตอแตง))

"จะมาบ้านเราหรอ..."

"เฮ้ยแก แม่ชั้นรีบ...เร็วๆนะ"